Herborn 10x - 2000-2009: een (korte) terugblik
Herborn 10 jaar – enkele geheugensteuntjes
Tijdens een Internationale wedstrijd in Dülken in het jaar 2000 werden
Nicole, Karin en Charles uitgenodigd om het Pinksterweekend door te brengen
in de Duitse plaats Herborn
waar men kon deelnemen aan een wedstrijd met Internationale allure,
met verblijf in een sporthal van een middelbare school voor de nachtelijke
uren.
Na veel beraad werd de gok gewaagd en werden enkele ouders als begeleiders
meegevraagd.
De reis werd voorbereid, de route bestudeerd en werd er ook al een beetje
“Duits” bijgeleerd
Op 9 juni was het dan zover en gingen we met 23 zwemmers en 5 begeleiders
op pad,
de route verliep niet zo vlotjes als gehoopt maar uiteindelijk zijn we toch
op de plaats van bestemming gearriveerd, het Wellenbad
Het weer dit weekend was prachtig, de wedstrijd apart. De namen van onze zwemmers
alsook die van onze vereniging was niet of nauwelijks uit te spreken, althans
door Helmut.
Maar dit bracht ons niet van de wijs, integendeel het gaf ons nog meer moed
Zaterdagavond na bij de bekende M gegeten te hebben werd ons een gezellig
samenzijn verzekerd. Hiervoor moesten we wel enkele kilometers rijden tot
op een kazerneterrein, in een achteraf vieze oorlogsbunker, maar hierop hadden
wij dus niet gerekend.
In plaats daarvan hebben we toen een Kneip/Kurroute afgelegd, en ons uiteindelijk
in de sporthal ten ruste gelegd.
Het
2e jaar werd er met 26 zwemmers en de nodige begeleiders richting
Herborn koers gezet, en ook dit jaar weer met de nodige (voor)pret.
En net zoals vorig jaar gebeurde er dit jaar ook weer iets dat ons is bijgebleven.
Na het avondeten reden we richting sporthal, toen ineens de mooie auto van
Nicole het begaf.
Hij wilde niet meer voor- of achteruit laat staan links- of rechtsaf.
Met behulp van twee thuisfronten en de ADAC is alles toch weer goed gekomen,
dus alles was weer oké.
Van het 3e jaar kunnen we vertellen dat het toch wel moeilijk
is om je voorrijder te volgen. Joep heeft dat aan den lijve ondervonden, en
krijgt dit nu weer ieder jaar te horen, echter zonder grote gevolgen.
Ook werd er in dit 3e jaar door 3 dames een paviljoen gescoort. Door de achtergebleven
heren werd het paviljoen opgezet, maar wat bleek er zaten geen haringen bij.
Hiermee waren de 2 heren in kwestie dus duidelijk niet blij. Ze konden nu
twee dingen doen, wachten tot de dames terugkwamen, of zelf naar de winkel
de haringen gaan halen voor dit prachtige paviljoen. De laatste optie bleek
achteraf de beste, want wat hoorde we bij terugkomst,
dat zij, buiten de nodige haringen, nog 2 paviljoens hadden meegebracht, (misschien)
voor de toekomst.
Van het 4e jaar is ons bijgebleven dat er enkele kostbare spullen werden ontvreemd uit een auto op de parkeerplaats. Hierdoor moesten enkele zwemmers zelfs aangifte gaan doen bij de POLIZEI in een nabijgelegen plaats.
Tijdens ons eerste lustrum – met weliswaar de kleinste
groep deelnemers tot nu toe – gingen we met 16 zwemmers, waarvan 8 reeds
voor de 5e keer, op pad.
Deze 8 personen Patrick (C), Patrick (S), Remco en Servaes als zwemmers en
Iris, Nicole, Ron en Theo als begeleiders – waren inmiddels al een vertrouwd
gezicht in “ons Wellenbad”.
In het 6e jaar was het zwembad kapot en hebben we met 24
zwemmers ipv een wedstrijd een trainingsweekend gehad. Dit was door Helmut
geregeld in de plaats Dillenburg en ook nog in een 50m bad.
Overige kenmerken zoals Duitse noedels, voetbalwedstrijdjes in de sporthal,
“bakken koffie”, badmuts met Duitse vlag en herinneringsmedailles,
zullen bij de betreffende deelnemers wel een belletje doen rinkelen, en mening
oogjes doen twinkelen.
Ook dit was een aparte ervaring, maar we waren toch liever thuis gekomen met
meerdere medailles en een of ander glazen ding.
In het 7e jaar kreeg Nicole de schrik van haar leven, en
stond bij het binnenkomen van de hal op haar benen te beven.
Want wat was het geval, een adonis stond in het kleedlokaal in de sporthal
te douchen, na intens zweten. Waren wij te vroeg gearriveerd of had hij op
ons gewacht, wij zullen het echter nooit meer weten.
Patrick C. mocht de prijsuitreiking bij de dames doen en hij gaf iedere deelneemster
hierbij een zoen. Door hem werd het 3x kussen bij de prijsuitreiking in Herborn
geïntroduceerd, waardoor de Duitse dames dit door hem, via een spoedcursus,
kregen geleerd.
In het 8e jaar kregen we gelijk bij aankomst te horen dat
wij als Roersoppers in Duitsland de krant hadden gehaald. Maar wij “nuchtere
Hollanders als we allen zijn” wilden dit natuurlijk eerst zien en dan
geloven, en hebben bij een Tankstelle een eigen krant betaald.
Ook werden we in de tweede nacht verblijd door lichtflitsen en zware donderslagen,
zodat de vrouwelijke leiding bijna de complete nacht in de kleedlokalen heeft
doorgebracht.
De volgende dag was het wel spannend tijdens de rit naar het zwembad. Zou
het paviljoen nog staan, of was het door de hevige regenbuien de lucht ingegaan.
Maar dat viel gelukkig mee, en na enig buigwerk te hebben verricht, was het
dak weer enigszins dicht. Maar uit de hemel kwamen bakken met regen, nee daar
hielp zelfs geen zeil meer tegen. Deze laatste dag viel dan ook letterlijk
in het water en de nodige blubber, helaas had niemand van ons aan de voeten
iets van rubber.
Van het 9e jaar is ons bijgebleven, dat een Autobahn ook
wel eens helemaal afgesloten kan zijn, en dat er dan de nodige improvisatie
nodig is. Wat handig was toen het mobiele ding, wat toen heel vaak zei ring
ring. De eerstvolgende Parkplatz zouden we gaan opzoeken en daar werd gezocht
naar een alternatieve route in de welbekende autoboeken. Deze werd gevonden
en we konden weer op pad, maar bij de volgende afslag was het weer mis en
zijn we een weg ingeslagen waar het wel heel erg donker was.
Na een lange tocht over velden en wegen, kwamen we toch nog enkele auto’s
tegen. Maar zoals ieder mens, hadden ook Roersoppers een dringende wens. Via
het mobiele ding werd toen besloten dat we zouden gaan zoeken naar een toilet,
die dan door de Roersoppers voor enkele uren zou worden bezet. Echter bij
een Tankstelle met 1 wc aangekomen, gingen de heren voor hun toiletbezoek
maar achter de struiken en bomen.
Toen uiteindelijk de reis kon worden voortgezet, verlangden ineens iedereen
naar een lekker warm bed. De nacht was kort, maar daarover niet meer getreurd,
er was verder gelukkig niets schokkends gebeurt.
Nu van het 10e jaar ons JUBILEUM, kunnen we nog weinig of
niets vertellen, alleen dat we bij de huidige deelnemers nog maar 3 personen
van het eerste uur, tellen.
Helaas, onze Servaes, de vierde poot van het KWARTET, die moet dienen in het
buitenland van zijn baas, is buitenspel gezet.
De overige 3: Nicole, Theo en Patrick, willen jullie even naar voren komen,
dan kan ik eindelijk beginnen met hetgeen ik me heb voorgenomen.
10 jaar is een hele tijd, vele ups en een paar downs hebben jullie in die
jaren meegemaakt, echter niets heeft jullie afgeschrikt en jullie zijn gelukkig
nooit afgehaakt.
Ik, als mede-organisator, van dit gezellig uitje, heb voor jullie iets meegebracht,
een heel leuk …….. Ik zou jullie willen vragen, pak het uit, trek
het aan, en laat het dit hele weekend aan.
Ik hoop alleen dat de maten enigszins kloppen, och ja, en anders moeten jullie
het maar in jullie broek stoppen.
Morgen laten we aan iedereen zien, dat wij de HOLLANDERS er weer zijn voor
het jaar 10.
 |
 |
Ook
aan Helmut en Reiner heb ik gedacht en eenzelfde herinnering meegebracht. Dit mogen jullie 3 samen of apart, aan hun morgen overhandigen voor of na een start. |
 |